مدتهاست در دلم برف آمده ... بهارم را گم کرده ام

*

آدم برفی فقط ۱ پا دارد…

چشمانش از دکمه است اما میخندد…

آدم برفی در برف میخندد چرا که این شانس را دارد که

باشد حتی آدم برفی باشد و باشد….

در مــن

آدم بــرفــی ای ســت

کــه عــاشــق آفتــاب شــده!

و ایــن،

خــلاصــه همــه داستــان هــای عــاشقــانــه جــهان اســت . . .

بعضیا میپرسن چیه که هی گیر دادی به برف و زمستون و آدم برفی و این چیزا آدم

که میاد تو وبت سردش میشه ... در جواب این دوستان باید بگم من کاری به شعر و

شاعری و اینجور مسائل احساسی ندارم تو دلم انگار زمستونه وجودم یخ زده انگار ..

دقیقا از تیر ماه سال پیش من شدم یه آدم برفی ... یه آدم برفی سرد ، بیروح و بی

احساس ... بخدا قسم یخ زدگی های درونمو با تک تک سلولای وجودم حس

میکنم ... من زمستون و برفو همزاد خودم میدونم یه جورایی باهام مانوسه ... توی

شونزده سالی که عمر کردم این یه سال انگار رنگ بهار و تابستونو ندیدم ... گرما

باهام غریبه چون مدتهاست همه تاروپودم با سردی عجین شده ... من این سردیو

دوست دارم این بی احساس بودنو دوست دارم چون حس میکنم اینجوری آدما چهره

ی واقعی خودشونو بهم نشون میدن دوروبرم خالی میشه از آدمای دورو و دغل باز و

اینجوری بهتر میتونم دوستای واقعی و دلسوزمو بشناسم ... کسایی که تو هیچ

شرایطی تنهام نمیذارن ... فک کنم که جواب سوال خیلیا رو دادم ... خواهشا از

تغییرات یهوییم تعجب نکنین بابا بخدا من همون آدمم منتها در قالب آدم برفی ...

بخدا من اینجوری نبودم زمونه منو به این روز انداخت ... زندگیم دستخوش سختی

های زیادی شده که این آدمو ساخته ... التماس دعا دوستان ...

کاش......